طبق معمول، در پستویِ پشتِ خانه مان

طبق معمول، در پستویِ پشتِ خانه مان
در تاریکی بودم.
که مادرم گفت:
«دل من میگیرد وقتی تنهایی آنجا میبینمت»
پدرم که حرف هایمان را میشنید، گفت:
«آخر اگر افسردگی نگرفت این بچه»:)
لبخندی زدم و در دلم گفتم:
به فدای دلتنگیت مادر؛
به قربان سادگیت پدر...
🙂