ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺍﻣﻦ ﺧﺎﻧﻪ

ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺍﻣﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺖ، ﺳﺘﻮﻥ ﻣﺤﮑﻤﯽ ﺍﺳﺖ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺍﻣﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ .
ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺍﺭﯼ، ﺧﻮﻥ ﮔﺮﻡ ﺁﺭﺍﻣﺶ،
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺭﮒﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﺩﻭﺩ.
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﻮﻓﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﯽﺭﺣﻢ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﺍﯾﺴﺘﯽ؛
ﺁﻥﭼﻨﺎﻥﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﮔﻔﺖﻭﮔﻮﯼ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﺁﯾﯽ .
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺪﺭﺍﻧﻪﺍﺕ، ﺗﺎﺭﻫﺎﯼ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﯽﺩﺭﺍﻧﺪ.
ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭﯼﺍﺕ، ﺩﻝﻫﺎﯼ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﺳﭙﯿﺪﻩﺩﻡ
ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭﯼ ﺍﺳﺖ . ﻣﺮﺍﻣﻨﺎﻣﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻭﺳﯿﻌﺖ ﺑﻪ
ﺗﺤﺮﯾﺮ ﻣﯽﺁﯾﺪ؛ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﻫﺎﯼ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ،
ﭘﻨﺠﺮﻩﻫﺎﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽﭘﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪﺕ ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ