بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ - به درستی که مؤ‌منان تنها كسانی هستند كه هر وقت نام خدا برده شود دلهایشان ترسان می‏گردد، و هنگامی كه آيات او بر آنها خوانده می‏شود ايمانشان افزون می‏گردد و تنها بر پروردگارشان توكل دارند.(2)
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ - آنها كه نماز را بر پا می‏دارند و از آنچه به آنها روزی داده‌ايم انفاق می‏كنند.(3)
أُولَئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ دَرَجَاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ- مؤ منان حقيقی آنها هستند، براى آنان نزد پروردگارشان درجات و آمرزش و روزى نيكو خواهد بود.(4)(سوره انفال آیه 2 تا 4)
به کسی که گاهی یک کتاب علمی را مطالعه می‌کند، یا گاه در درس استادی حاضر می‌شود، دانشجو یا طلبۀ حقیقی نمی‌گویند؛ و همین‌طور به کسی که ایمان در قلبش عاریه‌ای و موقت است، گاه می‌آید و گاه می‌رود، مؤمن حقیقی گفته نمی‌شود.
مؤمن حقیقی کسی است که همیشه به یاد خداست، آن هم نه متوقعانه و طلب کارانه،بلکه بنده‌وار در برابر آن عظمت، لذا نمازش را برپا می‌دارد؛ یعنی مانند خیمه‌ ای که بر ستونی برپا میشود، آن را استوار می‌سازد و زکات می‌دهد؛ یعنی خودبین و خودخواه نیست، بلکه خروجی دارد.