یادم میاد مدرسه که میرفتم خطم خوب نبود..

یادم میاد مدرسه که میرفتم خطم خوب نبود..
بارها اتفاق افتاده بود که،
ساعت ها درسی را مینوشتم ،
خسته وکوفته ودرپایان خوشحال بودم که تکلیفم را تموم کرده ام و میتوانم نفس راحتی بکشم.
مادرم وقتی خط بدم را که میدید همه ی نوشته هایم را پاک ویابرگ های نوشته شده را پاره میکرد ومرا مجبور به دوباره نوشتن مینمود،، بارهاوبارها این اتفاق برایم پیش آمد.
تکراری سخت و رنج آور...
گاهی هم که بادوستانم ماروپله بازی میکردیم ،
زمانی که از همه جلو میزدم وخودم رادرنزدیکی های خط پایان میدیدم، دست برقضادرست همان موقعی که احساس غرور از نزدیک شدن به خط پایان تمام وجودم را گرفته بود،
در خانه ای از صفحه بازی، با نیش ماری روبرو میشدم که از بخت بدم انتهای دم آن ابتدای خانه های بازی بود..
حالا هم که باخودم فکر میکنم چقدرکار این روزهایم شبیه دوران بچگیم شده.
هرشب تاصبح باتورویاهای قشنگ وخیال های زیبا می بافم و به امیدصبحی بهتر به بستر میروم اما صبح که بیدار میشوم،
تو با نگاه سردی تمام بافته هایم را می شکافی ودوباره برمیگردم سر نقطه شروع.
چقدراین بلا تکلیفی ها وبیم از فرداهای نامشخص، سخت وجان کاه است.......
(ر__ش__ج__ر)