بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول :
حضرت امام زین العابدین، علی بن الحسین علیه السلام:
فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‌، وَ افْتَحْ لِي يَا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِكَ‌، وَ اكْسِرْعَنِّي سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِكَ‌،وَ أَنِلْنِي حُسْنَ النَّظَرِ فِيما شَكَوْتُ‌، وَ أَذِقْنِي حَلَاوَةَ الصُّنْعِ فِيما سَأَلْتُ‌، وَ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ فَرَجاً هَنِيئاً‌، وَ اجْعَلْ لِي مِنْ عِنْدِكَ مَخْرَجاً وَحِيّاً‌ - پس، صلوات (رحمت) خود را بر محمد و آل محمد بفرست. ای پروردگارم! و به فضل و احسانت، درِ گشایش و فرج را به روی من باز کن و به چاره سازیت، تسلّط غم و اندوه را از من بشکن و مرا در موردی که از آن شکایت دارم، به تأمل و تدبّر نیک برسان؛ و در آنچه از تو درخواست می‌کنم، شیرینی اجابت را بچشان؛ و از جانب خودت، رحمت و گشایشی گوارا به من ببخش؛ و برای من از نزد خود، راه نجاتی سریع قرار ده.
وَ لَا تَشْغَلْنِي بِالاِهْتِمامِ عَنْ تَعَاهُدِ فُرُوضِكَ‌، وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِكَ‌.
و مرا به خاطر غمگینی و حزن و اندوه، از رعایت واجباتت و به کار گرفتن سنّت‌های تو مستحبات و آن چه سبب گشایش از سوی تو می‌گردد باز مدار.
فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِي يَا رَبِّ ذَرْعاً‌، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَيَّ هَمّاً‌، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى كَشْفِ مَا مُنِيتُ بِهِ‌، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِيهِ‌‌،فَافْعَلْ بِي ذَلِكَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْكَ‌، يَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِيمِ‌ - پروردگارا! به سبب مشکلاتی که بر من نازل شده، درمانده شده‌ام؛ و از تحمّل آنچه برای من پیش آمده، دلم از اندوه، غصّه و نگران پر شده؛ و تو به برطرف کردن آنچه که به آن گرفتار شده‌ام، و دور کردن آن چه در آن گرفتار شده‌ام، توانایی؛ بنابراین، تو برایم به انجام برسان؛ اگرچه از جانب تو سزاوار آن نیستم؛ ای دارای عرش بزرگ!
شرحی مختصر :
الف) - نه تنها دنیا بهشت نیست که در آن هیچ مشکل، غم، اندوه حُزن و نگرانی نباشد؛بلکه همین قدر که می‌دانیم: دنیا گذرا وفانی است،یعنی حتی خوشی‌هایش نیزتوأم با گرفتاری، اندوه و ناراحتی می‌ باشد؛ چنان که رضایت و شادی در بر خورداری از هر نعمتی، با نگرانی و اندوه از دست دادن آن توأم می‌باشد.
ب) - اما، علاوه بر واقعیت و طبیعت دنیا، حوادث بسیاری رخ می‌دهد که نگرانی، ترس، غم و اندوه را مضاعف می‌ گرداند و گاه آدمی را در زندانی حبس می‌کند که هیچ راه نجاتی برای خود نمی‌یابد!(ادامه دارد...)