به امنیتی که از دختران سلب کردیم ...

به امنیتی که از دختران سلب کردیم ...
خطاب به مردانی که زنان تنها را شبیه یک طعمه ، قصد دریدن دارند...
لوکیشن : تاکسی .. شرکت .. مترو .. کوچه .. خیابان ...

زخم می خورم از اجتماعی که هوس به جانش افتاده،
شهوت از آغوشش شُر گرفته ودوستی اش جز رفاقت ،
در هر شیله ای ، پیله کرده است...
مگر نه این است که سرمان برای آزادی درد میکند...؟
مگر نه این است که حق زن ،
سر مشق همۀ ادا و اطوارهای روشنفکری مان شده است...؟
کجای آزادی نوشته ، زن را در قامت غریزه بنگریم...؟
کجای روشنفکری دم از مزاحمت می زند...؟

فرقی نمی کند که،
در تاکسی نشسته و در آرزوی سوار شدن نفر سوم باشیم ،
تامزاحمت مان را تنگ تر کنیم یاشلوغی مترو را ،
دست آویز هوس های کورمان قرار دهیم ...
خدا نکند که رئیس شرکتی باشیم ،
و اندام زن را ملاک استخدام قرار دهیم ...
خدا نکند که بفهمیم زن ، نیازمند کار است ،
تا پیش پایش دو راه بگذاریم...
یا .... یا اخراج ...

متلک های مان را هم که کوک کرده ایم ،
برای کوچه خلوت...
واز ماشین هم که تنها چراغ و نیش ترمزش را یاد گرفته ایم...
فارغ از دین دار و لائیک ،
با حجاب و بی حجاب بودن...
در آزادی ، هیچ متممی برای سوء استفاده ، تعریف نشده ...
بیایید قبول کنیم ، زن مترادف غریزه نیست...
زنی که به حجاب اعتقاد ندارد ، فاحشه نیست...
زنی که آرایش غلیظ می کند ، شریک جنسی خیابانی نیست...
و معنای آزادی هم ، حاشا حاشا که آزادی جنسی باشد...
بیائید باور کنیم که اولویت نخست حق زن ، امنیت است...

پدر باشیم یا برادر ، شوهر ، دوست ، همکار...
یا حتی هفت پشت غریبه،
امنیت را این مرد است که باید به زن هدیه کند...
امنیت آنقدر ظریف است که با یک نگاه نانجیب درهم می شکند...
بیائید تا نگذاریم هوس برای انسانیت مان حرف در بیاورد...
یادمان باشد قبل از دیندار یا بی دین بودن ،
همه انسانیم...
ولامذهب بودن معنایش هرزگی نیست...
معنایش خیراتِ بی شرفی نیست...
یادمان باشد که تا فرهنگ و اندیشه و اعتقاد به آزادی نباشد،
آزادی سرزده جایی نمی رود...

اینکه فقط سخن چین آزادی شویم ،آزاده نمی شویم...
یادمان باشد که می شود ،
غریزه رابا عشق در آمیخت و تنها به یک نفر هدیه داد...