من که می مردم به پایت پس چرا کشتی مرا

من که می مُردم به پایت پس چرا کُشتی مرا؟
جان به راهت بر کف و، خود آتشی گَشتی مرا؟
بر زمین  افتاده  و خاکت به دامان می کشم
شُعله گشتی بر تن و جان بذرِ غم  کِشتی مرا  
چون بهاران می رسید باران باغت می شدم
پس چرا ای جان به غیبت وقت گُلگَشتی مرا؟
کوچه ی  بی تو شُده  زندان  سرای جان و تن
جان به  قربان تو ایجان غم به غم رشتی مرا
من  به   پایت   مهربانی   کرده ام  نامهربان
کی  جواب   مهربانی   بوده  با  زشتی  مرا؟