آنان که دوستشان داریم همیشه می مانند. اینجا، در خاطرمان.

آنان که دوستشان داریم همیشه می مانند. اینجا، در خاطرمان. به پرنگی تمام خاطرات نقش بسته در قاب ذهنمان. لبخند هایشان، بودنشان، اشک هایشان و حتی طعم تلخ طعنه های پیاپیشان برایمان آرزو می شود. ما می مانیم و حسرت از دست دادن شیرینی با هم بودنمان؛ ما می مانیم و یک دنیا درد. تنهایی هایی که در آن ها و در سکوت لحظه های خویش اشک می ریزیم، لبخند های مسخره را بر لبانمان می دوزیم تا نگویند افسرده ایم؛بغض هایمان را فرو می خوریم و می نشینیم و به عکس های با هم بودنمان خیره می شویم؛ به دوستی که رهایمان کرده است در این کم بود انسانیت، صداقتمان میان دروغ این آدمها گم می شود و ما هنوز هم تنهاییم در آرزوی ثانیه ای داشتنش در کنارمان.