از یک جایی به بعد مجبور می شوی خودت را تا کنی ،

از یک جایی به بعد مجبور می شوی خودت را تا کنی ،

در کوله ات بگذاری ، زیپش را محکم کنی و پشتت بیندازی .

یادت می دهند سرت را همیشه به نشانه ی تایید تکان دهی و لبخند بزنی که موافقی .

یادت می دهند هیچ فرقی بین دو جمله ی : " دوستت دارم " و " از تو بیزارم " نیست .

می فهمی که در جواب هر دویش تشکر کنی و رد شوی .

یاد میگیری که تنها آسمان وظیفه ی باریدن ندارد چشم هایت هم موظف به همکاری اند .

یاد میگیری که وابستگی طناب داری است به دور گردنت .

و عشق همان تقلایی است که اعدام روحت را عذاب آورتر می کند ،

که آدم ها همه غریبه اند ...