من از کودکی از انتظار بیزار بودم

من از کودکی از انتظار بیزار بودم
از انتظار برای رسیدن سرویس مدرسه
انتظار برای گرفتنِ جایزه ی نمره ی بیست
برای زودتر صبح شدنِ روزهایی که زنگ ورزش داشتیم
برای مبصر کلاس شدن
زودتر تمام شدنِ زنگ کسل کننده ی آخر
رسیدنِ سه ماهِ شیرینِ تابستان
برای پوشیدن لباسهای عید
گرفتن عیدی از دستان مادربزرگ
برای رسیدنِ اولین برف
برای رسیدن به کلاسهای بالاتر
برای کنکورِ دوست نداشتنی
گشتنِ اسمم لابلای قبولیهای دانشگاه، در روزنامه ی اول صبح
برای گرفتن نمره از استاد
برای سری در جامعه بالا گرفتن
پیدا کردنِ موقعیت شغلی مناسب
پول
پیشرفت کاری
برای دوست داشتن...
برای دوست داشته شدن...
صحبت از ازدواج نمیکنم،
من را همین دوست داشتنِ ساده ی بی آلایش کافیست
اما حتی برای همین دوست داشتن هم منتظر ماندم
من از کودکی طعم تلخِ انتظار را هر سال و هر ماه و هر روز و هر ساعت چشیدم تا برسم به این نقطه!
به این نقطه ی بلاتکلیفی
به این نقطه ای که نمیدانم تا کی باید صبر کنم؟
نمیدانم انتهای تمامِ صبوری ها،چیست؟
میرسم به دوست داشتنی که ارزش این همه انتظار را داشته باشد یا نه؟
حالا هم منتظرم
منتظرِ تو...
منتظر روزی که از ما بپرسند خبر خوشبختی را
ندارید؟
و ما با لبخند بگوییم در خانه‌ی ما زندگی میکند
#علی_قاضی_نظام
بنویسید از تلخی یا شیرینی انتظار...