چه خوب است که انسان

چه خوب است که انسان
روحی را یافته باشد
تا در میان آشوبِ طوفان‌ها بتواند
در دامنش بخزد...
پناهگاهی اطمینان‌بخش که در آن
به انتظار آرامش ضربان قلب خود نفسی برآورد...
بزرگ‌ترین شادی را در آن بیابد
که خود را به اختیار او گذارد...
احساس کند که رازدارش اوست...
زیبایی‌های جهان را با حواس او در آغوش کشد...
با قلب او از زندگی کام گیرد...
حتی با او رنج ببرد...
آه...
رنج کشیدن با دوست، شادی‌ست...🦋💞🦋

بعد عمری دلهره و بی آرومی یک نفس راحت....😍😍

الهی خداوند به دل همه آرامش عنایت کند🤲