بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
دنیا و متاعش،هر چقدر هم باشند،فانی می‌شوند و اگر نعمات هم چنان باقی باشند نیز آدمی بیمار و پیر می‌شود، توان و میل بهره‌ مندی را از دست می‌دهد و بالاخره می‌ میرد؛ لذا خوشحالی و ناراحتی بیش از اندازه برای دنیا و متاعش، زیانبار است.
زمان می‌گذرد و فرصت‌ها نیز به سرعت از بین می‌روند و امکانات از دست میروند،چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام فرمودند: الفُرصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ‌، فانتَهِزُوا فُرَصَ الخَيرِ - فرصت، چون ابر می گذرد. پس، فرصت‌هاى كار خوب را غنيمت شمريد.(نهج البلاغة الحكمه 21)
از این‌رو، دراین فرمایش،آخرت وحیات باقی را متذکرشدند و فرمودند: از آن چه برای آخرت به دست آوردی خوشحال باش، و دربارۀ آن چه برای آخرت از دست داده‌ای، متأسف و مغموم باش.
چنین شادی و غمی، سبب می‌گردد تا مؤمن، اولاً دستاوردهای اخروی خود را حفظ کند و نسوزاند، و ثانیاً بر آنها بیفزاید، و ثالثاً بکوشد تا از دست رفته‌ها را با استغفار، توبه و نیز اصلاح، نه تنها جبران کند، بلکه دعا نماید و کاری کند که خداوند متعال، آن سیئه‌ها را تبدیل به حسنه نماید؛ یعنی بدی‌هایش را برای او تبدیل به خوبی کند.
إِلَّا مَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا - مشرکان و مجرمان، معذبند مگر كسی كه توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد كه خداوند سیئات اين گروه را به حسنات تبديل می‏كند. و خداوند آمرزندۀ رحیم است.( سوره فرقان آیه 70)
زندگی دنیوی، با تمامی فرازها و فرود هایش، موفقیت‌ها و شکست‌ هایش، به دست آوردن‌ها و از دست دادن‌هایش، گذرا و فانی می‌باشد، لذا فرمود:وَلْيَكُنْ هَمُّكَ فيما بَعْدَ الْمَوْتِ - و باید همه سعیت برای‌ بعد از مرگ باشد.
دقت شودکه حضرت نفرمودنداز دستاورد های خوب خوشحال نشوید و برای از دست دادن‌ها ناراحت و مغموم نشوید، بلکه فرمودند بیش از حدّ و اندازۀ لازم، خوشحالی و ناراحتی ننمایید.(ادامه دارد...)