اینجا من مےنویسم...

اینجا من مےنویسم...

خُودَم را...
 
لَحظِه هایَم را...
 
عَصبانیتم را...
 
دلتنگے هایم را...
 
غُرغُرهایم را...
 
گِـلِه هایے کهِ هیچ گاه بِ زَبان آوردِه نمیشوند و مُدام نِوِشتِه مے شوند...
 
چیزهایے که روزے آزارم داده...
 
خُودَم را...
 
همه را...
 
توے آشفته ترین لَحَظات هم مرا بِبینے ظاهِرَم آرام اَست ...
 
اما ...
 
اینجا کلمه هام فَریاد اَست...
 
اینجا مالِ مَن اَست...
 
مالِ خُودَم...
 
هر جور دلم بخواهد توش مےنویسم تا آرامَم کند وَقتے صدا کم مے آورم...

وَقتے دردم مےگیرد...
 
وَقتے بغض مےکنم...
 
وَقتے میمیرَم...
 
هَرکس دلش گرفته است اَز این جا بِرود...
 
 اینجا اتاق خاطراتِ تَرَک خُورده مَن اَست...