گاه آرزو می کنم؛

گاه آرزو می کنم؛
ای کاش برای تو پرتوِ آفتاب باشم
تا دست هایت را گرم کند
اشک هایت را بخشکاند
و خنده را به لبانت باز آرد.
پرتوِ خورشیدی که
اعماق تاریک وجودت را روشن کند
روزت را غرقه ی نور کند
یخِ پیرامونت را آب کند...