من هرگز آسمان را

من هرگز آسمان را
زیبا ندیده بودم
از اینسان
چشم تو آسمان را
قابی گرفته است؟
یا آن که آسمان
آیینه­ دار چشم تو گشته است؟

آبی همیشه وسوسه­ ام کرده است
حتا
زان پیش تر که چشمی درمن
«شعر سیاه گویایی» باشد
چشمی
«طلوع آبی دریا» بود
شاید همیشه هر سفر جست و جوی من
انگیزه­اش سراغ تو بوده است
وان آتشی که این همه سال
می­ سوخت پشت مه
یک شعله از چراغ تو بوده است

چشمت به رنگ عشق!
روزی که رنگ لبخند، نارنجی ست
رنگ ملال ، خاکستری
و رنگ عشق آبی
نیلوفری که چیده ­ام از حشمت
چتری بزرگ­تر شده باشد
شاید
تا عشق
در سایه ­اش به ناز بیاساید.