وقتی که از تردید پرم

وقتی که از تردید پرم
پوست لبام و می خورم
دوباره گم می شم تو غم
ثانیه ها رو می شمرم

تا اینکه تو بازم بیای
پا بزاری تو لحظه هام
بهم بگی دوسِت دارم
عشق منی، تو رو می خوام

تو آسمون شبِ من
دوباره سوسو بزنی
رو شاخۀ خشکِ دلم
همیشه کندو بزنی

جلوی دریای غمم
یه خطِ ساحل بکشی
دور دل زخمی من
دیوار بابل بکشی!

وقتی که از تردید پرم
از خودمم جدا می شم
بی تو رو برگِ زندگی
کفشدوزکی تنها می شم!

لرزه می افته به تنم
دوسِت دارم یه حرف می شه
اشکای من یواش یواش
گلوله های برف می شه

وقتی که از تردید پرم
سقوطِ من مسلمه
بی تو، تو زندگی من
همیشه یک چیزی کمه

فرامرز فرحمهر
کتاب محدود بی پایان
منبع: http://shernama.ir/vaghti-ke-az-tardid-poram/