رفتن سرنوشت محتوم همه ی ماست

رفتن، سرنوشت محتوم همه ی ماست.
گاه رفتن های شیرین، گاه رفتن های تلخ.
گاه کوتاه، گاه بلند مدت.
گاهی عین بچه ی آدم خودمان میرویم، گاهی به زور می برندمان.
روزی در اورکات بودیم و روزی در وبلاگهایمان صله رحم میکردیم، روزی در فید بودیم و روزی در فیس بوک.
از بعضی هایشان عین بچه ی آدم رفتیم، از بعضی ها هم به زور اردنگی.
اینجا هم جای رفتن است. حالا ببینید کی گفتم...