به نگاه بی قرارم زده پیک و در نهایت

به نگاه بی قرارم زده پیک و در نهایت
نه به نوش من جوابی نه به عشق من رضایت
به گناه چشم مستش به جهنمی رسیدم
که بهای بت پرستی شده زجر بی نهایت
چه غریب و بی نوا من که به قصه دل سپردم
نرسیده بوسه حتی به لبش از این حکایت
همه شب به نا امیدی زده سر به فال حافظ
نه به یوسفم رسیدم نه به وعده ی حمایت
گل خشک باغ حسرت زده بر دلم جوانه
که به خلوتش نبینم دوسه یار بی کفایت!
نه دعا کنم نه نفرین که اثر نمی گذارد
به دلی که جز تباهی نشود تو را عنایت
به هوای عاشقی زد نم و خاک گونه تر شد
لب بغض کهنه خشکیده... گلایه شد روایت