بالاخره یاد میگیری

بالاخره یاد میگیری
از یک دوستت دارمِ ساده
برای دلت یک خیالِ رنگارنگ نبافی...
که رابطه یعنی بازی
و اگر بازیگری نکنی میبازی....
که داستان های عاشقانه
از یک جایی به بعد
رنگ و بوی منطق به خود میگیرد...
که سرِ هر چهارراهِ تعهدی
یک هوس ِ شیرین چشمک میزند...
که آدم جماعت چه خواستن هایِ سیری ناپذیری دارد
و چه حیله ها برای به دست آوردن...
یاد میگیری خودت را دریغ کنی
تا همیشه عزیز بمانی...
که باید صورت مسئله پر ابهام باشی
نه یک جوابِ کوتاه و ساده...
که وقتی باد می آید باید کلاهت را سفت بچسبی نه بازوی بغل دستی ات را...
روزی می فهمی
در انتهای همه گپ زدن های دوستانه باز هم تنهایی...
و این لحظه ای ست که همه چیز را بی چون و چرا می پذیری
با رویی گشاده
و لبخندی که دیگر خودت هم معنی اش را نمی دانی...