ﭘﺎﺳﺦ

ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯿﺰﻧﺪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺭﻩ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ ﻟﻄﻔﺶ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ
ﺯﯾﺮﺍ ﭼﻮ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ ﺳﯿﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﺮﻗﻪ ﭘﻮﺵ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻣﯽ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﯾﻢ
ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﺭ ﺯ ﺩﺍﻍ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﺳﯿﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺯ ﺩﺍﻍ ﻣﻬﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﯾﺎ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﻟﺐ
ﺑﻬﺮ ﻓﺮﯾﺐ ﺧﻠﻖ ﺑﮕﻮﯾﯽ ﺧﺪﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﻏﻢ ﮐﻪ ﺷﯿﺦ ﺷﺒﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺑﺮ ﺭﻭﯾﻤﺎﻥ ﺑﺒﺴﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭ ﻣﯿﮕﺸﺎﯾﺪ ... ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻭ ﺻﻔﺎﯼ ﺧﻮﯾﺶ
ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﻃﯿﻨﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺯ ﻏﻢ ﺳﺮﺷﺖ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻃﻌﻨﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﺎ ﺯﻟﺐ ﻧﺸﺴﺖ
ﮐﻮﻫﯿﻢ ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﭼﻮﻥ ﺳﯿﻨﻪ ﺟﺎﯼ ﮔﻮﻫﺮ ﯾﮑﺘﺎﯼ ﺭﺍﺳﺘﯿﺴﺖ
ﺯﯾﻦ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻮﺝ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ
ﻣﺎﯾﯿﻢ ... ﻣﺎ ﮐﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﺯﺍﻫﺪ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﯾﻢ
ﻣﺎﯾﯿﻢ ... ﻣﺎ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺭﯾﺪﻩ ﺍﯾﻢ
ﺯﯾﺮﺍ ﺩﺭﻭﻥ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﭘﯿﮑﺮ ﻓﺮﯾﺐ
ﺯﯾﻦ ﺭﺍﻫﯿﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﯾﻢ
ﺁﻥ ﺁﺗﺸﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺷﻌﻠﻪ
ﻣﯿﮑﺸﺪ
ﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﺍﻣﻦ ﺷﯿﺦ ﺍﻭﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻩ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻃﻌﻨﻪ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻮﺵ ﻫﻢ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﻋﺸﻖ ﻣﺪﺍﻡ ‚ ﻣﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯿﺮﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻟﺶ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ
ﺛﺒﺖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺪﻩ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻭﺍﻡ ﻣﺎ