.

.
در این شب‌های کشیده شده
هیچ نشانی از دوست داشتنِ تو در من نیست.
یادِ تو را رها کرده‌ام.
گُم شده‌ای در تاریکی.
می‌خواهم برای یک‌بار هم که شده، بنشینم تا تو بیایی...
بیایی و خستگیِ روی شانه‌هایم را بتکانی.
سنگینی‌اش نازکیِ تن و خیالم را زیر آوار برده...
غمگینی‌ام را بپذیر؛
در حالِ عبور از زخم‌هایم هستم.