​وقتی ذهن و روح دست در دست هم به نقطه‌ی اشباع می‌رسند، جه

​وقتی ذهن و روح دست در دست هم به نقطه‌ی اشباع می‌رسند، جهان رنگ غریبی به خود می‌گیرد. رنگ‌ها کدر می‌شوند، صداهای روزمره مثل خراشیدگی روی شیشه آزاردهنده به نظر می‌رسند و «سکوت»، به تنها پناهگاه و رفیقِ شفیقِ انسان بدل می‌شود.

​این خستگی، در واقع پاییزِ درون است. نگاه کنید به درختان؛ آن‌ها در پاییز برای بقای خویش، زیباترین و عزیزترین دارایی‌شان یعنی برگ‌ها را رها می‌کنند. آن‌ها نمی‌جنگند، اصرار به سبز ماندن در هجومِ سرما ندارند، بلکه تسلیمِ خزان می‌شوند تا در سکوتِ زمستان، ریشه‌هایشان را ترمیم کنند.