کجاست جایی که خالی باشد و جای کسی آنجا خالی نباشد؟ با آس

کجاست جایی که خالی باشد و جای کسی آنجا خالی نباشد؟ با آسمانی سُرمه‌ای و رودخانه‌‌ای که در دل علفزارهای صورتی صدایی ارغوانی منتشر کند؟ با نیمکت چوبی نمناک معطر و سیگارهایی از برگ درختان سوزنی که زخم هایت را بدوزد و امتداد سپید دودش سیاهی شب را تا خود ماه بشکافد؟ جایی شاید باشد، جایی باید باشد. اما جایی آن‌طور که شاید و باید؛ کجاست؟