دوسش داشتما ولی عجیب هم بود نبود

دوسش داشتما، ولی عجیب هم بود، نبود؟
در حالی که روی کاشیای نیمه خیس پیاده رو قدم میزدم به سمت مدرسه میرفتم، وسطای راه به هوای آبی و تاریک اطرافم نگاه میکنم، این یکی از همون حسای عجیب و در عین حال خاصی بود که یسری ازش تعریف میکردن... به زیر پاهام که کاشی های سیمانی وجود داشت نگاه میکردم و دوباره سر بالا میگرفتم و به سمت راست به دریایی که کمی ازش دیده میشد خیره میشدم. بالاخره بعد از دقایقی قدم زدن رسیدم به مقصدم. با قدم های مشابه هم از پله ها بالا رفتم و وارد سالن خنک شدم و از در کلاس عبور کردم. باز هم اولین نفر رسیدم... کلاس تاریک و آبی رنگ بود، سکوتِ سکوت. آهی آروم کشیدم و در کلاسو بستم و با گذاشتن کیفم روی صندلیم سر جام نشستم و کمی بدنم رو رها کردم تا خستگی راه از بدنم بیرون بیاد. سرمو به عقب تکیه دادم و چشمام رو برای چند ثانیه بستم و بعد به سقف نگاه کردم، دنباله ی نور رو گرفتم و به پنجره نگاه کردم. نور آبی رنگی کل محیط رو در بر گرفته بود. نفس عمیقی کشیدم و دستام رو روی میز گذاشتم و سرم رو روی دستام گذاشتم. به تصویر رو به روم که از توی یه کادر شیشه ای معلوم شده بود نگاه میکردم. افکارم میچرخید، بخشی از مغزم به زیبایی ای که تا به حال ندیده بودم فکر میکرد و بخشیش به اینکه کاش این لحظات تا آخر عمرم ادامه داشت. بلند شدم و به پنجره نزدیک شدم... وای‌... از این بالا میشد کل دریا رو دید. همیشه عاشق دیدن تار های نازک نور چراغ ها بودم که از بین مه دیده میشد... این چی بود؟ نقاشی؟ اثر هنری؟ دقیقا چه کلمه ای برای زیباییش میگفتم که کامل وصفش کنه؟ اصلا چنین کلمه ای وجود داشت؟ ناخودآگاه لبخند ریزی زدم، تکیه دادم به لبه ی پنجره که زیر دستام بود و به رو به رو نگاه کردم و به روحم اجازه ی گرفتن آرامش همراه با نوازش صورتم توسط نسیم رو دادم...