مولانا:

مولانا:
شمس،چرا هرچه بیش‌تر می‌فهمم،بیش‌تر احساس تنهایی می‌کنم؟
شمس:
چون حقیقت،آدم‌را از شلوغیِ بیهوده جدا می‌کند
همه توان ماندن در عمق‌را ندارند
مولانا:
پس آدم دلش را به کی بسپارد؟
شمس:
به‌کسی که سکوتت‌را بفهمد نه فقط حرف‌هایت‌را
مولانا:
وَ اگر هیچ‌کس نفهمید؟
شمس:
آن‌وقت خدا کافی‌ست،بعضی دل‌هارا فقط آسمان می‌فهمد.
.