آدم‌های خوبِ بی‌سیاست اغلب تنها می‌مانند، چون به جای «محا

آدم‌های خوبِ بی‌سیاست اغلب تنها می‌مانند، چون به جای «محاسبه»، با «دل» پیش می‌روند. در دنیایی که روابط گاهی شبیه به شطرنج است، صراحت و سادگیِ آن‌ها برای دیگران سنگین تمام می‌شود.
دلیل تنهایی آن‌ها ساده است:
۱. زبانِ بازی را بلد نیستند: آن‌ها به جای مصلحت، حقیقت را می‌گویند و در عصری که همه به تعارفات دروغین عادت کرده‌اند، صداقتِ محض گاهی گزنده به نظر می‌رسد.
۲. اهلِ استفاده‌ی ابزاری نیستند: برای آن‌ها آدم‌ها «هدف» هستند نه «پله». چون نان به کسی قرض نمی‌دهند تا سودی ببرند، در چرخه‌ی روابطِ منفعت‌طلبانه حذف می‌شوند.
۳. نقاب نمی‌زنند: آن‌ها برای جلب توجه، خودشان را سانسور نمی‌کنند.
تنهاییِ این آدم‌ها نشانه‌ی ضعف نیست؛ بلکه بهایِ «خودِ واقعی بودن» است. آن‌ها ترجیح می‌دهند در خانه‌ی تنهایی‌شان با وجدانی آسوده بنشینند، اما وارد بازی‌هایی نشوند که در آن باید ذره‌ذره‌ی اصالتشان را قربانی کنند.