گاهی آدم نه از ضعیف بودن، بلکه از بیش از حد قوی بودن خسته

گاهی آدم نه از ضعیف بودن، بلکه از بیش از حد قوی بودن خسته می‌شود. از این‌که همیشه باید خودش را جمع کند، خودش را آرام کند، و خودش زخم‌هایش را ببندد. از این‌که هیچ‌وقت نوبتِ او نیست که تکیه کند. یک جایی در دلش می‌بُرد؛ نه از زندگی، بلکه از نقش همیشگیِ «قوی بودن». همان‌جایی که آرزو می‌کند کاش یک بار هم کسی بگوید: «تو دیگر لازم نیست قوی باشی.»