{% if state.amp %} {% else %} {% endif %}

ترسم این است که به تو هدیه کنم شعرم را

ترسم این است که به تو هدیه کنم شعرم را
و تو آن را به کسی؛ وای، ولش کن اصلا!

یا ببوسم به لبم چشم دل افروزت را
و تو با آن به کسی زل زده باشی قبلا.
دیدگاه ها (۶)

گاهی باید روئید از پس آن بارانگاهی باید خندید بر غمی بی‌پایا...

آنکه ﺭخسارِ تو را ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺯﻳﺒﺎ میﮐﺮﺩﮐﺎﺵ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺍﺯﻝ ﻓﮑﺮ دﻝ ﻣﺎ...

در نگاه خلق، از ديوانگان كم نيستم فكر زخمى دیگرم، دنبال مرهم...

چه بگویم که دگر حوصله ای نیست مرادگر از دست کسی هم گله ای نی...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط