شبم‌از‌بی‌ستارگی،شبِ‌گور
شبم‌از‌بی‌ستارگی،شبِ‌گور
در‌دلم،پرتو‌ِستاره‌ی‌دور
آذرخشم‌گهی‌نشانم‌گرفت
گه‌تگرگم‌به‌تازیانه‌گرفت
بر‌سرم‌آشیانه‌بست‌کلاغ
آسمان‌تیره‌گشت‌چون‌پرِ‌زاغ
مرغِ‌شب‌خوان،که‌با‌دلم‌می‌خواند
رفت‌و‌این‌آشیانه،خالی‌ماند
آهوان،گور‌شدند‌در‌شب‌دشت
آه‌از‌آن‌رفتگان‌ِبی‌برگشت
در‌دلم،پرتو‌ِستاره‌ی‌دور
آذرخشم‌گهی‌نشانم‌گرفت
گه‌تگرگم‌به‌تازیانه‌گرفت
بر‌سرم‌آشیانه‌بست‌کلاغ
آسمان‌تیره‌گشت‌چون‌پرِ‌زاغ
مرغِ‌شب‌خوان،که‌با‌دلم‌می‌خواند
رفت‌و‌این‌آشیانه،خالی‌ماند
آهوان،گور‌شدند‌در‌شب‌دشت
آه‌از‌آن‌رفتگان‌ِبی‌برگشت
- ۷.۵k
- ۲۸ تیر ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط