شبمازبیستارگیشبگور

شبم‌از‌بی‌ستارگی‌،شبِ‌گور
در‌دلم‌،پرتو‌ِستاره‌ی‌دور
آذرخشم‌گهی‌نشانم‌گرفت
گه‌تگرگم‌به‌تازیانه‌گرفت
بر‌سرم‌آشیانه‌بست‌کلاغ
آسمان‌تیره‌گشت‌چون‌پرِ‌زاغ
مرغِ‌شب‌خوان‌،که‌با‌دلم‌می‌خواند
رفت‌و‌این‌آشیانه‌،خالی‌ماند
آهوان‌،گور‌شدند‌در‌شب‌دشت
آه‌از‌آن‌رفتگان‌ِبی‌برگشت