در این گوشه‌یِ کوچک، نیازی به نقاب نیست. اینجا همان نقطه‌

در این گوشه‌یِ کوچک، نیازی به نقاب نیست. اینجا همان نقطه‌یِ امنی است که می‌توان در آن، خستگیِ جهان را از تنِ جان شست و به صدایِ تپشِ قلبِ خود گوش سپرد؛ جایی که «بودن»، خودش یک واقعه است و «سکوت»، بلندترین گفت‌وگو. انگار این چهاردیواریِ جمع‌وجور، جهانِ کوچکی است که تمامِ وسعتِ بی‌کرانِ آرامش را در خود گنجانده، تا در لحظه‌هایِ گریز از آشوب، تنها مأمنِ امنِ آدمی باشد.