.

.
کوتاه بگم ؛
زورِ زندگی ، از همه چیز بیشتره !
امید ، راه پیدا میکنه به قلبای خسته و خاک گرفته‌مون.
نور ، همیشه راهشو پیدا میکنه !
پناهمون ، امانمون ، پروردگارمون ، هنوز و همیشه ، همراهمونه…
زندگی ، ادامه داره !
و ما هم … !

مثلِ همیشه ، در حالِ نوشتنِ احوالاتمونم

این چندخط که میشنوید ، بخشِ کوتاهی از قطعه ی «بی رنگ» هست ، که احتمالا بخش اولِ یک مجموعه‌ست.
در چند قطه ی کوتاه ، سعی کردم از روزای تاریکمون بنویسم ، از خستگیمون ، از روزایی که نورِ امید به دلامون راه پیدا میکنه بنویسم ، از روزای خوبی که در انتظارمونه بنویسم ، از عشق با عشق بنویسم . از آرزوهای قشنگی که هنوز میشه داشت …
و با تمومِ قلبِ عاشقم ، بخونم .
آخه من عاشقِ زندگی کردنم ، عاشقِ نوشتنم ، عاشقِ خوندنم .
سختمه که انقدر دورم ازتون …
سخته که انقدر ، بی صدا باشم .

امید که همین زود ، برسه به گوشتون.

خوش به حالِ من که این موهبت ، به لطفِ پروردگارم ، سهمم شده ، و خوش به حالِ من ، که شمارو دارم‌ و خوش تر به حالم ، که میشنوید منو .

عاشقانه با تمامِ وجودم ، دوستتون دارم.
از طرفِ عضوِ کوچکِ این خانواده ، ایران✨🤍