این همه دوستت دارم و دوستم نداری و انگار کسانی هم هستند

این همه دوستت دارم و دوستم نداری . و انگار کسانی هم هستند که - شاید - دوستم دارند .
شبها که خوابم نمی برد ، با خودم فکر میکنم اگر کسی مرا دوست داشته باشد این گونه که من دوستت دارم ، باز هم همینقدر بیتابانه تو را خواهم خواست ؟ اگر تو نبودی ، باز هم چشم می بستم روی دوستت دارم هایی که می شنوم ؟
هرشب قصه همین است . فکرهای سیاه وسفید به بقیه ، فکرهای رنگی به تو . نزدیک سحر که میشود ، مغزم نتیجه گیری می کند کسی هست که تو دیوانه وار دوستش داری ، و برای همین است که این همه خواستن من به چشمت نمی آید . مغز است دیگر ، زیاد نمی فهمد که چه چیزهایی را نباید به روی آدم بیاورد .
خاموشش میکنم ، میگذارمش یک گوشه غار برای خودش فکر کند و پیر شود و بکاهد و تمام شود . بقیه ام را می آورم این سوی تنهاییم ، یک گوشه دنج ، دل میشوم به تمامی ، سرگرم خواستن تو....
جهنم شاید همین باشد ، سرگردانی میان کسی که می خواهی و نمی خواهد ، و کسی که می خواهد و نمی خواهی .....