آدمیزاد عجب قصه‌ی عجیبی‌ست؛

آدمیزاد عجب قصه‌ی عجیبی‌ست؛
گاهی برای به‌دست آوردنِ دنیا می‌دود،
و در میانِ راه، خودش را گم می‌کند.

به ستاره‌ها چشم می‌دوزد،
اما زیباییِ ماه را فراموش می‌کند؛
به فردا فکر می‌کند،
و امروز را از دست می‌دهد.

دستش پر از آرزوست،
اما دلش خالی از آرامش.
برای حرفِ مردم زندگی می‌کند،
و از صدای قلبِ خودش می‌ترسد.

چه حماقتِ شیرینی دارد آدمیزاد؛
بارها از یک زخم می‌شکند،
و باز هم به عشق ایمان می‌آورد.

شاید همین حماقت است
که او را انسان نگه می‌دارد؛
همین که با وجودِ همه‌ی شکست‌ها،
هنوز امیدوار است.