من همون جزیره بودم خاکی وصمیمی وگرم

من همون جزیره بودم خاکی وصمیمی وگرم
واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر ن‍رم
یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا
یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا
تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پاگذاشتی
غصه های عاشقی رو تو وجودم جاگذاشتی
زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرو رو شد
برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد
تا نفس کشیدی انگار نفسم برید توسینه
ابروباد ودریا گفتن حس عاشقی همینه
اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پاگذاشتی
اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی
رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا
من ودل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا
.
.
دیگه روخاک وجودم ن گلی هس ن درختی
لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی
دل تنها وغریبم داره این گوشه میمیره
ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره
میرسه روزی که دیگه قعردریا میشه خونم
اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم