P14

P14







طناز چند قدم پشت سر جئون راه می‌رفت. راهروی اصلی عمارت هنوز خلوت بود و صدای قدم‌هایشان روی سنگ‌های سرد می‌پیچید.

طناز بالاخره جرئت کرد سؤال کند.

— ارباب...

جئون بدون اینکه برگردد، جواب داد:

— چی؟

— کجا می‌ریم؟

جئون چند لحظه سکوت کرد.

بعد ایستاد.

طناز هم متوقف شد.

جئون برگشت و نگاهش از سر تا پای طناز گذشت؛ نه با تحسین، بلکه با همان نگاه سرد و دقیق همیشگی.

— بیرون.

طناز منتظر توضیح بیشتری ماند.

اما جئون فقط گفت:

— خوشم نمیاد همسرم با این لباس توی عمارت بچرخه.

طناز به لباس ساده‌اش نگاه کرد.

— ولی... این لباس رو اجوما بهم داده.

— می‌دونم.

— پس چرا...

جئون حرفش را قطع کرد.

— چون من دستور دادم.

طناز ساکت شد.

جئون به کانگ که کمی دورتر منتظر بود نگاه کرد.

— ماشین رو آماده کن.

— چشم، ارباب.

کانگ رفت.

طناز آرام پرسید:

— یعنی باید لباس دیگه‌ای بپوشم؟

جئون نگاهش کرد.

— بله.

— چه لباسی؟

— لباسی که مناسب همسر ارباب باشه.

طناز چیزی نگفت.

جئون دوباره راه افتاد.

چند قدم بعد، بدون اینکه نگاهش کند، اضافه کرد:

— امروز می‌ریم خرید.

طناز با تعجب پشت سرش راه افتاد.

— خرید؟

— بله.

— ولی من چیزی لازم ندارم...

جئون ایستاد.

طناز دوباره به او رسید.

جئون با همان چهره‌ی سرد گفت:

— من ازت نپرسیدم چی لازم داری.

مکث کوتاهی کرد.

— گفتم می‌ریم خرید.

طناز لب‌هایش را به هم فشرد.

— بله، ارباب.

جئون راه افتاد.

و طناز هنوز نمی‌دانست قرار است برای اولین بار وارد دنیای بیرون از عمارت شود؛ آن هم در کنار مردی که سه روز دیگر قرار بود شوهرش باشد.