نه تو میمانی و نه اندوه نه هیچ یک از مردم این آبادی... به

نه تو میمانی و نه اندوه نه هیچ یک از مردم این آبادی... به حباب لب یک رود قسم و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت... غصه هم میگذرد... آنچنانی که فقط خاطره اش میماند... لحظه ها عریانند به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز
سپهری