از ابتدای آفرینش انسان، درمانگران وجود داشته اند، یعنی ا

از ابتدای آفرینش انسان، درمانگران وجود داشته اند، یعنی انسان هایی که علاوه بر کسب وکار روزانه به درمان بیماران و مجروحین یا حداقل مراقبت از آن ها مشغول بوده اند. حدود چهارهزار سال پیش که انسانها به زندگی اجتماعی و تقسیم کار روی آوردند، برخی از درمانگران کار خود را به عنوان شغلی مستقل دنبال کردند. این افراد به عنوان پزشک شناخته شدند و شغل آن ها پزشکی نام گرفت. با پیشرفت تحقیقات علمی در اروپا در قرون پانزدهم و شانزدهم؛ کشفیات دانشمندان در آزمایشگاه ها، بر میزان دانش و فن آوری انسان افزود و پزشکان توانستند از این دستاوردها در درمان بیماران استفاده کنند.
امروزه درمان، پزشکی و علم به هم مربوط هستند ولی آن ها چندین قرن ارتباط چندانی با هم نداشتند. در اواخر قرون وسطی، هنگامی که تخصص پزشکی از اعتبار خاصی برخوردار شد، پزشکان دانشگاه دیده از سایر درمانگران رو گردان شدند. مثلاً آن ها بر این تأکید داشتند که جراحان و عطاران (داروسازان) باید از اعتبار کم تری نسبت به آنان برخوردار باشند. آن ها زنان و برخی گروه های دیگر را کاملاً از پزشکی برحذر داشتند. به این ترتیب پزشکان جلوی کار این درمانگران را گرفتند و خود از دانش تجربی که آن ها ارائه می کردند، دوری جستند.