من زنده بودم-اما:انگار مرده بودم

من زنده بودم-اما:انگار مرده بودم
ازبس که روزها را با شب شمرده بودم



یک عمر دور وتنها،تنها بجرم این که-

اوسر سپرده می خواست،من دل سپرده بودم



یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

ازبس که خویشتن رادر خود فشرده بودم



درآن هوای دلگیر-وقتی غروب می شد

گویی بجای خورشید،من زخم خورده بودم



وقتی غروب می شد-وقتی غروب می شد

کاش آن غروب ها رااز یاد برده بودم