خوب یاد گرفته ایم

خوب یاد گرفته ایم
ورانداز کردن همدیگر را
یک خط کش این دستمان
و یک ترازو آن دستمان

اندازه می گیریم و وزن می کنیم ؛
آدم ها را
رفتارشان را
انتخاب هایشان را
تصمیم هایشان را
حتی قضا و قدرشان را !! به رفیقمان یک تکه سنگینی می اندازیم
بعد می گوییم
خیر و صلاحت را میخواهم !
غافل از اینکه چه بر سر او می آوریم !

در جمع ، هرکس را یک جور مورد بررسی قرار می دهیم
يکي را به لباس..
يکي را به عقايدش..
آن یکی را به ازدواج ....
این یکی را به رابطه اش
آن دیگری را... میرویم توی صفحه ی یکی
و نوشته اش را میخوانیم می نشینیم و قضاوت می کنیم

یکی هم نیست گوشمان را بگیرد که :
های ! چندبار توی آن موقعیت بوده ای که حالا اینطور راحت نظر می دهی

حواسمان نیست که چه راحت با حرفی که در هوا رها میکنیم
چگونه یک نفر را به هم میریزیم
چندنفر را به جان هم می اندازیم
چه سرخوردگی یا دلخوری بجای میگذاریم
چقدر زخم میزنیم... حواسمان نیست که ما میگوییم و رها میکنیم و رد میشویم
اما یکی ممکن است گیر کند
بین کلمه های ما
بین قضاوت ما
بین برداشت ما

دلی که می شکنیم
ارزان نیست...