ما می توانستیم قدر هم بدانیم

ما می توانستیم قدر هم بدانیم
در کوچه ها آواز خوشبختی بخوانیم

ما می توانستیم با باران احساس
از برگ هر گل ، شبنم مهری ستانیم

چون ماه نو در ظلمت شبهای پر درد
ابر سیاه ِ هر تباهی را برانیم

هرچند بر غمهای ما چشمی نبارید
ما بر همه دلهای عالم مهربانیم

ما از ازل از نسل عشاقیم و افسوس
انگار باید تا ابد تنها بمانیم