بیزارم از گذر پوچ سال و عید

بیزارم از گذر پوچ سال و عید..
در من اگر اثر به تکامل نمی‌کند،

حوِّل به حال و احسن احوال، بیخود است
وقتی مرا دچار تحوّل نمی‌کند؛

 بعد از تو در سکوتم و خوش‌سر‌زبانی‌ام
پیش کسی به قدر خودت گل نمی‌کند

می‌میرم از فشار گلوگیر رفتنت
این حلقه را وجود کسی شل نمی‌کند،

گفتم که بعد خود به چه کس می‌سپاری‌ام؟؟
گفتی: کسی خرابه چپاول نمی‌کند!

وقتی گذشتم از تو شنیدم که هیچ‌کس،
خود را برای رهگذران پل نمی‌کند...

من مفت می‌دهم همه‌ی عمر بی‌ تو را
عاقل بر این حراج تامّل نمی‌کند

یا می‌روم به خلوت خود، یا خودت بیا
من را کسی پس از تو تحمّل نمی‌کند؛