من تو را به کسی خواهم بخشیدکه از من عاشق تر باشد و از من

من تو را به کسی خواهم بخشیدکه از من عاشق تر باشد و از من برای تو مهربان تر...
من تو را به کسی خواهم بخشیدکه صدای تو را از دور، در خشم، در مهربانی، در دلتنگی، در خستگی، در هزار همهمه ی دنیا، یکه و تنها بشناسد...
من تو را به کسی خواهم بخشیدکه راز معصومیت گل مریم و تمام سخاوت های عاشقانه این دل معصوم دریایی را بداند؛ و ترنم دلپذیر هر آهنگ، هر نجوای کوچک، برایش یک خاطره باشد...
او باید از نگاه سبز تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی است؛ یا آن دلی که من برایش میمیرم، سرد و بارانی است...
ای…. ،ای بهانه ی زنده بودنم؛ من تو را به کسی خواهم بخشید که قلبش بعد از هزار بار دیدن تو، باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم…
تو را با دنیایی حسرت به او خواهم بخشید؛
ولی آیا او از من عاشق تر و از من برای تو مهربان تر است؟آیا او بیشتر از من برای تو گریسته است؟؟ نه… هرگز…هرگز
ولی، تو در عین ناباوری، او را برگزیدی…
می دانم… من دیر رسیدم…خیلی دیر…خیلی…
یک بار دیگر بگذار بی ادعا اقرار کنم که تاابد دوستت دارم