سفره خالی‎ست ولی نان تو خواهد آمد

سفره خالی‎ست ولی نان تو خواهد آمد

چه غم از درد که درمان تو خواهد آمد



پس مزن دست مرا وُسع گدایت این‎ست

دلخوشم لطف فراوان تو خواهد آمد



این دهه پشتِ درِ خانه‎ی خود را ننداز

صبح و شب عبد پریشان تو خواهد آمد



آخر از روضه سوی خیمه‎ی تو می‎آیم

آخر این دست به دامان تو خواهد آمد



چشمِ ما خشک که شد قحطیِ نعمت هم شد

اشک چون آمده باران تو خواهد آمد



زندگی کردن ما مردگیِ محض شده

پس کِی آقا ، سر و سامانِ تو خواهد آمد؟



کاش می شد که به یعقوب ، کسی مژده دهد

یوسف از مصر به کنعان تو خواهد آمد



روزی از دور مرا گریه کنان می‎بینی

آن زمان حُرّ پشیمان تو خواهد آمد



آخرین ماه زمستان شده امّا یک روز

آخرین ماه زمستان تو خواهد آمد



بین هر کوچه‎ی باریک اگر گوش کنی

ناله‎ی مادرِ بی جان تو خواهد آمد



تا زمین خورد تو را کرد صدا ، یعنی که

حق و احقاق به دستان تو خواهد آمد