از آن روزی که رفتی  باده نوشم

از آن روزی که رفتی  باده نوشم
کنارِ     عاشقانِ         گلفروشم
دلم  در پیشِ آن جان  در اسیری
اسیرِ   حلقه ی   فوجِ   وحوشم
یکی زوزه  کشد ، آن ناله از جان
یکی غُرّش کشد  در بیخِ  گوشم
به عشقش می کشم دل بر بیابان
همان عشقی که برده عقل وهوشم
شدم  چون  بید لرزانی  به  بادی
به بازی رفته ، پر نقش و نقوشم
کجائی  ای  غُروبِ  مُرده ی جان
تو مُردی و  تنِ داغت  به دوشم
چوخاکستر شدم در خانه ی خود
به شورِ  آتشِ   عشقش  خموشم