.

.
.

همیشه که آدم حرف برای گفتن ندارد. یک وقتهایی حرف به سرش میزند. یک وقتهایی دلش میخواهد برای کسی حرف بزند.
مثلا برای خودش چای دم کرده یا صفحه ای از یک کتاب را باز کرده تا ادامه اش را بخواند....
بعد یک دفعه دلش میخواهد کسی [ این کسی باید یک آدم دوست داشتنی باشد] همانجا روبه رویش بنشیند و به بدیهی ترین و بی ربط ترین حرف هایی که ممکن است یک زن به زبان بیاورد، گوش کند... یک زن در بدیهی ترین حالت ممکن میتواند مو به مو دستور پخت غذایی را که برایت پخته است، تعریف کند... در ساده ترین حالت ممکن از جنس فلان مارک لاکی بگوید که موقع ظرف شستن دوام نمی آورد.... یک زن در حالت های مختلف، حرف های زیادی دارد!
در مادرانه ترین حالت ممکن میتواند از شیر کم سینه هایش بگوید که بچه را سیر نمیکند یا امروز نوبت واکسن بچه است... میتواند در احمقانه ترین حالت ممکن داد و بیداد راه بیندازد و غصه زخم زبان و کمبود کلسیم و لک های صورتش را سر تو در بیاورند!

در پیچیده ترین حالت ممکن، میتواند عشق را در رمان در جستجوی از دست رفته مارسل پروست تشریح کند یا فلسفه آثار هیچکاک را به چالش بکشد!

اما یک زن در دلتنگانه ترین حالت ممکن تنها میتواند سرش را روی شانه هایت بگذارد و از سر شوق هااااهاااای بنای گریستن بگذارد....
و
تو
اگر در تمام این حالت های ممکن نبودی، فقط این آخری را
صبورانه
مردانه
تاب بیاور !