دلم...

دلم...
بهانه ی تورا دارد !
تو می دانی بهانه چیست ?!
بهانه...
همان است که شب ها
خواب از چشم خیس من می دزد..
بهانه...
همان است که روزها
میان انبوهی از آدم ها
چشمانم را پی تو می گرداند...
بهانه...
همان صبری است که
به لبانم سکوت می دهد !!
تا گلایه ای نکنم از نبودنت...