باید به فکر تنهایی خودم باشم

باید به فکر تنهایی خودم باشم.

دست خودم را می گیرم و

از خانه بیرون می زنیم.

در پارک،

به جز درخت،

هیچ کس نیست.

روی تمام نیمکت های خالی می نشینیم،

تا پارک،

از تنهایی رنج نبرد

دلم گرفته،

یاد تنهایی اتاق خودمان می افتم،

و از خودم خواهش می کنم،

به خانه باز گردد ...