دلتنگی های بیگاهه

دلتنگی های بیگاهه

گاهی وقت ها در گاه و بیگاه ها گم میشویم.

گم میکنیم کدام گاه است و کدام بیگاه.

و گم میکنیم که احساسات درونیمان در گاه ها رخ میدهد یا در بیگاه ها.

اما گاه هایی مطمئنیم بیگاها دلتنگیم.بی گاه هایی مطمئنیم گاها خواهانیم.

و به دنبال تفاوتیم.در روزهای خاص.که فقط در تیره ی گاه هاست!

مثل روزهای نبودن را شمردن و شمردن کسانی که سراغت را میگیرند.

مثل سنجیدن مقدار دوست داشتن هایت و مقایسه با دوست داشتن هایی که
به قلبت واریز میشود. مثل حضور هایی که برای توست. مثل لبخند هایی که برای توست.

و مثل سلام هایی که برای توست. و مثل روزهایی که برای توست.

روز هایی که شادی خیلی کم باشند و همین کم بودنشان آنهارا در کلاس گاه ها،

ثبت نام میکند.روزهایی مثل روز تولد...روز از اول بودن.

روزی که ممکن است حتی در گاه هایی در بیگاه ها قرار بگیرد.

و یادهایی که برای توست.حتی در حد یک پیام فسقلی!اما برای توست.

در انحصار توست.و خیلی خوبست وقتی کسی تولدت را یادش نیست اصلا
برایت مهم نباشد و باز هم زیاد زیاد دوستشان داشته باشی... و اصلا برایت مهم نباشد...و به این فکر کنی که همه دوست داشتن آدمها

تنها در حافظه شان نمیگنجد.

روزی که مثل هر سال خاص نبود و عین ساده بودنش خاصش کرد.

آروم و بی هیاهو.روزی که خودم به خودم تبریک گفتم... دغدغه ی زیادش ممنونشم... و من چقدر دلتنگم.دلتنگی های بیگاهی که به سراغم میاد... دلتنگی های بیگاهی که فقط تو بیگاه ها اتفاق میفته اما،

همه ی گاه ها رو خوشمزه تر میکنه....