تخت چوبیه اتاقم،بازدلش هواتوکرده...

تخت چوبیه اتاقم،بازدلش هواتوکرده...
کمرش شکسته بی تو،تن چوبیش پردرده...
طفلکی مثل دل من داره اون گوشه میپوسه...
پای رفتن که نداره،کجادنبالت بگرده...
جای لبهای تومونده،روی اون فنجون قهوه...
فال چشماتوکه خوندم میگه دنیاباماقهره...
روی دستگیره ی اون در،جای دستای توسرده...
اینه ازچشام میپرسه،اون چرابرنمیگرده...
تخت چوبیم تورومیخواد،اشکای منونمیخواد...