ادامه ی پار

ادامه ی پار¹⁸


*یه خندۀ ریز از گلوم خارج می‌شه. این حجم از توجه و مراقبت، حتی تو این حالتِ مستی، قلبمو گرم می‌کرد. حس می‌کردم این لحظه، یه جورایی واقعی‌تر از خیلی لحظه‌های دیگه بود.*

ممنونم جیمین. خیلی ممنونم.

- خواهش… رئیس بالشت‌ها…

*با شنیدن این لقب، دوباره لبخندم پررنگ‌تر می‌شه. انگار این شوخیِ اولیه‌ش، تبدیل به یه جور مهرِ تأیید شده بود. دستمو می‌ذارم رو گونه‌ش و آروم نوازشش می‌کنم.*

تو هم… فرمانده‌ی نرمیِ دنیا.

- *چشم‌هاشو باز می‌کنه و با یه لبخندِ کم‌جون و معنی‌دار نگام می‌کنه.*
هه… پس ما هم‌سطحیم…

*آروم سر تکون می‌دم.*
به نظر میاد… همینطوره.

*و باز سکوت. این بار سکوتِ عمیق‌تر و پرمعناتری بود. صدای فیلم کاملاً محو شده بود و فقط صدای نفس‌های ما و حسِ حضور همدیگه باقی مونده بود.*



ادامه دارد...